Sociale cohesie, ook wel de samenhang van de maatschappij of de ‘kleefkracht’ van een woonwijk. Niet iets waar je dagelijks bij stil staat. Marlous Rosegaar daarentegen wel, zij is sociaal geograaf en heeft een bedrijf in omgevingsmanagement. Dit duidt ze zelf als: “De relatie tussen mens en ruimte. Niet de ruimte binnenshuis maar de ruimte buitenshuis.”

Sociale cohesie is een concept dat heel lastig te meten is. Marlous: “Meestal wordt zoiets gemeten aan de hand van stellingen zoals: ‘ik voel mij thuis in de wijk’, ‘ik ga veel met mijn buren om’ of ‘ik doe geregeld iets leuks met de buren’. Op het moment dat er uitkomt dat mensen veel interactie met elkaar hebben, zou je kunnen stellen dat dat tot een hoge sociale cohesie leidt; een sterke samenhang. Als mensen veel antwoord geven in de trant van ‘ik heb eigenlijk niets met mijn buren’ en ‘ik heb niets met de wijk’; dan zou je kunnen zeggen dat er een lage sociale cohesie is.”

Sociale cohesie verandert
Ook is de sociale cohesie niet makkelijk te meten omdat deze door de jaren flink is veranderd. Zo heeft er een verschuiving plaatsgevonden binnen onze sociale kringen. Waar je vrienden en kennissen vroeger vooral in je eigen straat of woonwijk woonden, zorgt internet en social media ervoor dat je contact kunt onderhouden met mensen die aan de andere kant van de wereld wonen.

Marlous houdt daar tijdens haar onderzoek rekening mee. “Onze interactie is tegenwoordig wijkoverschrijdend. Zo heb je niet meer alleen je vrienden in de wijk waar je woont, en buren zijn tegenwoordig niet meer je belangrijkste contacten. Ook wonen familieleden vaak verder weg.  Je ziet dat gemeenschappen niet meer zo close zijn als vroeger. Je spreekt minder van een volksbuurt.  Dit is een ontwikkeling die vanaf de jaren 50 speelt. We zeggen wel ‘sociale cohesie  is heel erg belangrijk’, maar vaak kiezen wij er zelf voor om geen contact met de buren te hebben. Hoe erg is dat dan eigenlijk? Is het dan wel zo dat de leefbaarheid omlaag gaat? Dat is volgens mij de vraag.”

 

Advertisements