Over de stelling ‘Lelystad is lelijk’ zou ik dagenlang kunnen discussiëren. Ik vind namelijk dat er in Lelystad ook een heleboel mooie plekjes te vinden zijn. Grote, vrijstaande huizen aan het water, prachtige bossen met wilde dieren, gezellige buitenwijken waar kinderen veilig op straat spelen… Helaas woon ik zelf in een wijk die dat beeld volledig tegenspreekt.

De Waterwijk staat al jaren bekend als een ‘probleemwijk’ in Lelystad. Straatruzies, drugsdeals, inbraken zijn er de orde van de dag. Daarnaast worden er regelmatig wietplantages ontdekt, hangen zowel jongeren als ouderen de hele dag op straat en leeft het overgrote deel van de bevolking van een bijstandsuitkering.

Het was niet mijn eerste keus geweest om hier te gaan wonen, maar aangezien mijn vriend hier een appartement huurde en wij na een paar jaar graag wilden samenwonen, besloot ik bij hem in te trekken.

Hoewel ik in Lelystad ben opgegroeid, was dit wel echt even wennen. Ik groeide namelijk op in de wijk hiernaast, de Landerijen. Een nette, rustige wijk vol vrijstaande woningen met grote tuinen. Nooit had ik last van muziek van de buren die door de muren heen dreunde, werd ik ’s nachts wakker van geschreeuw op straat of werd ik aangestaard door buren op het balkon die er de hele dag op een stoeltje zitten omdat ze blijkbaar niet veel anders te doen hebben.

Je zou bijna denken dat zijn naam ‘Tiefop’ is, omdat mensen dat de hele dag tegen hem schreeuwen.

Wanneer ik hier over straat loop, word ik zeker twee keer nageroepen. “Hey meisje, mooi rokje heb je aan”, “Meisje, kom hier zitten dan!’. Ik bedank ze vriendelijk of reageer gewoon niet. Dat ligt aan mijn humeur. Als ik niet wordt nageroepen, word ik wel aangesproken door ‘de straatbemoeial’. Deze man, een slungelig figuur van in de dertig, staat erom bekend altijd alles van iedereen te willen weten. Je zou bijna denken dat zijn naam ‘Tiefop’ is, simpelweg omdat dit altijd tegen hem geschreeuwd wordt. Of ik krijg de klachten te horen van het vrouwtje van hieronder, een chronische mopperkont met zo’n zes katten. Over de buren die nooit hun kop houden of hun troep niet opruimen. Dat haar eigen huis net zo’n grote puinhoop is, ziet ze waarschijnlijk niet meer.

Ondanks dat dit toch een beetje een aparte wijk is, voel ik me hier niet onveilig. Ik ben inmiddels gewend aan het lawaai, de mensen en de arrestaties. Toch wil ik hier niet nog jarenlang wonen. Het is namelijk niet de plek waar ik later mijn kinderen wil laten opgroeien. Ik weet nog niet of ik weg wil uit Lelystad, want zoals ik al zei: het heeft ook veel mooie plekjes, maar de Waterwijk is gewoon niet de plek voor mij.

Advertisements